Bir Blogcu Hikayesi 28-08-2007..!! Edanur ve Elanur adında iki kardeş Blogcu denilen şeyle o gün tanıştılar.. Edanur acemiydi,Elanur da öyle..İkisi de Blogcu denilen şeyi çözmeye çalışıyorlardı..Günler geçti..Aylar geçti..Sadece düzeni öğrenebildiler.Süslemeyi,düzenlemeyi..Sonra günler geçti aylar geçti..Eskilerden sıkılıp her şeye yeniden başladılar..Elanur biraz daha erken başlamak istemişti ama kardeşini bekledi.Edanur da yeniden başmalak isteyince her şeye yeniden başladılar..Günler geçti..Herşey çok güzel geçiyordu..Edanur güzel dostluklar edindi..Elanur güzel dostluklar edindi..Günler geçti..Kavgalar,tartışmalar oldu..Edanur ve Elanur her zaman haklının yanındaydılar..Günler geçti..Yeni arkadaş edindiler..Artık hayatlarından memnunlardı..Dostları,arkadaşları,onları sevenleri vardı..Herşey olurunda,mükemmel gidiyordu..Sonra bir şeyler oldu..Yeni gelen arkadaşlar çok farklıydı..Herşeyi değiştirmişlerdi.Bazıları değişimi o kadar çok benimsemişti ki kendilerini değişimden çıkaramıyorlar,ayıramıyorlardı..Bu olanlar tüm eskilerin gururna dokunmuştu..Edanur ve Elanur da çok üzülmüştü bunlara..Sonra çözüm aradılar yine..O da olmadı..Çözümler yetersiz kaldı..Protestoya çalıştılar,olmadı..Kimse onlara destek olmadı..Daha sonra Destek yerine köstek olan arkadaşları da oldu Elanur’la Edanur’un..Bunlara hiç aldırmadı iki kardeş..Kendilerini biliyorlardı nasıl olsa..Arkalarında olan dostları,arkadaşları vardı..Günler geçti…Bu sefer kendi yağında kavrulma mantığıyla iki kardeşin dostları birbirine,arkadaşları birbirine girdi..Herkes sevgi denilen kelimeyi unutmuştu..Elanur ve Edanur ne olduğunu anlamadan her şey bir büyü gibi bozuldu..Herkes bir yere sıçradı,bir yere ayrıldı..Ve kalan yine hikayenin başındaki gibi iki kardeş oldu..Sevenleri az da olsa kalmıştı ama bu asla bir teselli olmuyordu onlara..Ve günler geçti,aylar geçti..İki kardeş çok güçsüz olduklarını anladı..Bunlara tahammül edemeyeceklerini de anladılar..Ve hayatın en iyi kararını aldılar..Herşeyi yine yeniden başlatmak..Bu yeni başlatmada hiçbir şey olmayacaktı şu anki gibi.Geçmişi unutmak iyi değildir diyordu iki kardeş..Ama geçmişi unutmaktan başka çareleri kalmadı..Bir farenin kapana kısılması gibi kısıldılar bir köşeye..Ne yapacaklarını bilmezken işte bu fikir doğuverdi onlara..Artık daha farklı şeylere değer vereceklerdi..Böyle bir iki günlük sönen şeylere değil..Ve iki kardeşin ağzından gelen son sözler…İşte bunları söyledi iki kardeş : “Edanur : Tüm bu olayların içinde beni seven,her zaman arkamda olan arkadaşlarımı,dostlarımı..Sizleri çok seviyorum..Gönül isterdi ki Blogcu’da kalabilseydik..Ama olmuyor..Artık kolayca Blogcu ikiye bölünebilir,seçim sizin..Buraya kadarmış..Beni unutmayın..” “Elanur : Tüm Blogcu hayatım boyunca bana emeği geçen,beni seven,her daim yanımda olan herkese sonsuz teşekkürleri sunuyorum.Sizlere büyük bir söz vermiştim.Blogumu kapatmaMA sözü..Ama güçsüzleştim,başka çarem kalmadı..Kardeşimi de alarak bu alemi sizlere bırakıyoruz..Artık rahat olabilirsiniz..Beni unutmayın..” Evet,işte iki kardeşin son sözleri de bunlardı..O kadar söylemek istedikleri şey vardı ki sadece bunları söyleyebildiler..Herkes kendini biliyor diyerek kendilerini teselli ettiler..Buradan kalpleri kırık,üzgün olarak ayrıldılar..Elanur,Edanur’un omzuna elini koyarak “ Haydi gidiyoruz..Bitti..” dedi ve iki kardeş uzun bir yolculuğa başladılar..Kim bilir belki bu yolda sevgi kazanacak veya da kötülük..Devamı asla gelmeyecek.Aklınızda.Aklımızda.